Dynastieke plichten

Discussie in 'All Things Royal' gestart door Someone, 26 mrt 2017.

  1. Someone

    Someone Administrator Medewerker

    Lid geworden:
    5 mrt 2014
    Berichten:
    12.610
    Leuk Bevonden:
    684
    Trofeepunten:
    212
    Geslacht:
    Vrouw
    In het topic over de geboorte van prins Liam sneedt Skippy het interessante thema van dynastieke verplichtingen aan. Alhoewel we daar anders in staan (in ieder geval wat betreft onze inschatting van Guillaume en Stephanie) vind ik het een buitengewoon interessante en relevante vraag welke dynastieke verplichtingen in de eerste plaats de directe opvolger (dan wel het staatshoofd zelf) heeft en daarnaast welke evt (naaste) familieleden hebben.

    Hieronder een ingekorte versie van de discussie tot zover.
     
  2. Someone

    Someone Administrator Medewerker

    Lid geworden:
    5 mrt 2014
    Berichten:
    12.610
    Leuk Bevonden:
    684
    Trofeepunten:
    212
    Geslacht:
    Vrouw
    Hierbij een eerste lijstje van dynastieke verplichtingen (opgevat als zorg dragen voor de voortgang/voortzetting van de monarchie door de generaties). Ben benieuwd naar jullie aanvullingen.
    1. Monarchie voortzetten door het in aanzien houden door goed gedrag en indien nodig mee te gaan met de tijd (één slechte vorst/opvolger en de monarchie kan het wel schudden; zeker in de huidige tijd).
    2. Trouwen met een acceptabele huwelijkspartner.
    3. Rechtmatige erfgenamen op de wereld zetten.

    Waarbij punt 1 mi altijd geldig is (al wisselt wat er onder goed gedrag wordt verstaan; en soms wordt een monarchie buiten toedoen van de vorst omver geworpen), kunnen punt 2 en 3 ook worden opgevangen door andere familieleden.

    Tav punt 2 (en daarmee ook punt 3) heeft bijv de huidige koning Harald de Noorse monarchie op het spel gezet door aan te geven nooit te zullen trouwen als het niet met Sonja mocht zijn. In dat geval zou de Noorse monarchie bij hem geëindigd zijn aangezien zijn zussen geen troonrechten hadden (en men ook weinig genegen leek die toe te kennen, bovendien waren zij evenmin met adellijke partners getrouwd).
    Koning Edward VIII heeft zelfs afstand gedaan van de troon om te kunnen trouwen (wat opgevangen kon worden doordat hij jongere broers had, waaronder zijn opvolger de hertog van York, oftewel koning George VI, de vader van koningin Elizabeth); wat hem door velen desondanks wel kwalijk werd genomen als het bewust verzaken van zijn plichten.
    Ook koning Willem-Alexander heeft in het verleden weleens gezegd de liefde belangrijker te vinden dan zijn dynastieke plichten; dit bijv itt prinses Margiet die zonder parlementaire toestemming niet met Pieter getrouwd zou zijn. Prinses Margaret trouwde uiteindelijk om deze reden ook niet met haar grote liefde).

    Wat betreft punt 3, zijn er degenen die graag kinderen zouden willen maar waarbij één of beide echtgenoten verminderd vruchtbaar zijn. Juist in hun situatie waarbij het hele volk meekijkt, lijkt me dat extra zwaar wegen naast het persoonlijke verdriet als die (langgekoesterde) wens uitblijft zoals bijv bij Boudewijn en Fabiola. In sommige landen wordt dit uiteraard nog gecompliceerd door de eis dat het een zoon moet zijn; zoals in Japan. Maar ook dichterbij huis denk ik dat het voor het Huis Bourbon-Parma een opluchting was dat er na meerdere meisjes (bij Carlos en Jaime) een jongen werd geboren en daarmee de opvolging weer voor een generatie is zeker gesteld.
    Iets wat soms minder aandacht krijgt zijn (de vele!) prinsen en prinsessen die pas op relatief late leeftijd trouwen waarmee het krijgen van kinderen statistisch gezien moeilijker wordt omdat de vruchtbaarheid met de leeftijd afneemt. Vorst Albert is een extreem voorbeeld; hij had weinig haast met het trouwen en verwekken van wettelijk nageslacht (buitenechtelijke kinderen waren er natuurlijk wel). Zijn vader heeft zelfs vanwege deze houding de opvolgingsregels aangepast omdat het een reële kans leek dat het geslacht anders bij Albert ophield. Op een soortgelijke wijze is ooit Victoria koningin geworden, omdat het verwekken van wettelijk nageslacht bij geen vd broers (haar ooms en vader) hoog op het prioriteitenlijstje stond. Gelukkig krijgen de meesten alsnog kinderen, maar het lijkt een aspect dat veelal weinig wordt meegenomen in de soms zeer lange verkeringen. Pas halverwege de dertig begint dat besef vaak door te dringen, waarbij sommigen prinsen die (ver) in de veertig zijn een veel jongere vrouw weten te vinden. Nu is het ws ook zo dat sommigen vermoedelijk wel eerder hadden willen trouwen, maar de nodige weerstand in familie (of samenleving) moesten overwinnen.

    Blijft de vraag hoe erg het is wanneer de doorgaande lijn verschuift naar een broer of zus van de vosrt/troonopvolger. M-C maakte zich zorgen over een 'nep-dynastie'. Hoe zien jullie dat? En in hoeverre maakt 'de oorzaak' daarvan de beoordeling nog anders?
     
    Laatst bewerkt: 26 mrt 2017

Deel Deze Pagina